In het wijkblad van de wijkvereniging Benoordenhout is in februari 2026 een stuk gepubliceerd van Henriette van Wermeskerken, waarbij zij duidelijk maakt dat al tientallen jaren de verkeerssituatie op de Van Alkemadelaan heel gevaarlijk is.
Hierbij het stuk en daaronder originele publicatie in het wijkblad.
2025
Stokstijf sta ik op de smalle middenberm van de Van Alkemadelaan. Zit mijn sjaal goed vast om mijn hals, wappert mijn jas niet? De auto’s razen voor en achter mij op centimeters afstand langs. Ik voel de luchtverplaatsing. Stil blijven staan, niet vast over de middenberm in de richting lopen waar je naar toe wilt. Als je struikelt ben je er geweest.
2015
Stokstijf sta ik op de smalle middenberm van de Van Alkemadelaan. Haastig trek ik mijn fiets dwars, in de lengte van de berm. Rakelings passeren auto’s mij aan twee kanten. Wappert mijn sjaal niet, steken mijn fietstassen niet teveel uit?
1997
Stokstijf sta ik op de smalle middenberm van de Van Alkemadelaan. De kinderwagen met mijn slapende baby heb ik dwars geparkeerd, in de lengte van de middenberm, anders steekt hij uit. Mijn peuter is getraind om hier doodstil te blijven staan. Zoals ik vroeger van mijn moeder leerde. Niet bewegen.
1965
Stokstijf staat mijn moeder op de smalle middenberm van de Van Alkemadelaan. Ik ook. De kinderwagen met mijn slapende zusje staat dwars op de middenberm. Mijn moeder staat achter de kinderwagen en houdt die met één hand vast. Haar andere hand ligt op mijn schouder. Ik sta doodstil tussen mijn moeder en de kinderwagen. Niet bewegen.
Wie de Van Alkemadelaan wil oversteken, lopend of met de fiets, kan het beste naar een oversteekplaats met een stoplicht gaan. Alleen: die zijn best ver, want er zijn er niet veel. En we zijn toch geneigd zo snel mogelijk over te steken. Dat is de menselijke natuur.
Wanneer is dit nu eens afgelopen? Hoeveel ongelukken moeten er nog gebeuren? Hoe is het mogelijk dat mensen nog steeds aan de auto denken, als ze het hebben over bereikbaarheid van woonwijken in een grote stad?
